Gdy obserwuję młode mamy (a w tym moją córkę Magdę), stwierdzam, że wszystkie młode mamusie myślą, że one najbardziej kochają swoje dzieci i chcą być najwspanialszymi mamami. Chcą same jak najlepiej wypełnić swoje obowiązki. Ale my babcie też byłyśmy młodymi mamami i może nawet młodszymi i mniej doświadczonymi, bo nie było tylu programów w telewizji pokazujących jak być mamą, ani komputera (najlepszego informatora), tylko mała książeczka z podstawowymi informacjami co i jak robić w danym miesiącu. Nasze mamy natomiast były zmęczone życiem i ciężką fizyczną pracą. Gdy wychodziłam za mąż, to moja mama wyglądała dużo starzej niż teraz my, młode jeszcze i sprawne babcie. O pomocy z ich strony nie było za bardzo mowy (nie mówiąc już o teściowych haha). Mężowie jak to w naszych dalszych czasach również nie pomagali, byłyśmy więc zdane na siebie same. Musiałyśmy więc być silne i twarde. Zatem gdy mama chciała przypilnować dziecko, to byłam przeszczęśliwa. A teraz gdy my jesteśmy już młodymi babciami, i jak w moim i koleżanek przypadku bardzo kochamy wnuki. Stare przysłowie głosi, że dzieci kocha się bardzo, a wnuki jeszcze bardziej. Kiedyś myślałam, że to niemożliwe, przecież to moje dzieci są moim największym skarbem, jednak teraz gdy przyszło mi to sprawdzić stwierdzam, że wnuki to jeszcze większy i cudowniejszy skarb. Gdy urodził się mój pierwszy wnuk (u syna), to myślałam, że z radości oszaleję! Chciałam mu dać tak dużo miłości i pomagać jak najwięcej, choć teraz wiem, że to było mylnie odebrane, jakbym chciała młodej mamie odebrać jej szczęście. Były więc ograniczenia, a u mnie żal i tęsknota za wnukiem. Nie mogłam zrozumieć jak to, przecież chcę dobrze… przecież ja cieszyłabym się z takiej pomocy. Ale mam cudowną bratową, która tłumaczyła mi, że młode mamy są jak samice swojego pisklęcia, i pozwólmy im samym się nacieszyć, i że przyjdzie czas kiedy pozwolą być tą kochająca babcią. Gdy moja Madzia urodziła, to było jeszcze większe przeżycie, czułam strach przed jej rozwiązaniem, aby było dobrze, bez bólu i cierpienia, by wszystko zakończyło się szczęśliwie. Pamiętam jak jadąc rodzić ja usłyszałam „wszystkie urodziły, to ty urodzisz”, chciałam dać córce większe wsparcie. I gdy urodził się drugi wnuk, moja radość znów była nie do opisania. W przypadku córki miałam większe pole do popisu ;-) Madzia mi na dużo pozwala, a ja jak ta sroka całą miłość i radość dawałam wnukowi zapominając o słowach bratowej… Madzia mi nic nie mówiła, ale nieraz w jej oczach widziałam smutek, że chcę jej odebrać synka. A ja tylko powtarzałam „córeczko ja go tak bardzo kocham, ja Ci go nie zabiorę”. Jako młoda, silna i przede wszystkim szczęśliwa babcia zgarniałam dużo miłości od wnuka i dla wnuka. Madzia mi na to pozwalała, ale z czasem sama zauważyłam, że wnuk jest za bardzo za mną. Pojawił się problem, złość ze strony córki i zięcia. Musiałam się więc wycofać i było mi bardzo smutno, gdyż chciałam dobrze, a jakbym robiła źle. Kocham swoich wnuków i chcę im dać jak najwięcej miłości, bo gdy byłam tak młodą mamą, to na tą wielką miłość do dzieci brakowało czasu. Teraz my babcie mamy ten czas właśnie na miłość, radość, zabawę, naukę. Gdy przyszła na świat wnuczka (była spełnieniem marzeń, pierwsza dziewczynka w rodzinie) znów pojawiła się radość przeogromna. Ale ograniczona, gdyż starałam się hamować, aby nie zranić synowej. Teraz gdy urodził się Ignaś i przez pierwsze miesiące wszyscy zamieszkali u Nas, to znów dawałam, daję i chcę dawać jak najwięcej pomocy, choć z biegiem lat mam już mniej siły i większe obawy czy dam radę. Nie bójcie się, że dziadkowie będą bardziej kochani przez Wasze dzieci, niż Wy. Kochamy wnuki takimi jakimi są, nie takimi zdolnymi, utalentowanymi, i nie krytykujemy jak rodzice. Ale też byliśmy rodzicami i wiemy, że trzeba wychowywać dzieci, wymagać, dlatego doskonale to rozumiemy. To nic dziwnego, że chcemy aby nasze dziecko było „najwspanialsze”, ja też tego chciałam. Teraz … mam swój cudowny świat, chociaż często pełen małych nieporozumień. Świat cudownych wnuków, którym my dziadkowie chcemy dać dużo miłości. Nie zabraniajcie nam. My Wam nie zabierzemy miłości dzieci, sami się o tym przekonacie. Z czasem będziemy się starzeć, a Wy będziecie mniej zapracowani, stąd mając więcej czasu będziecie zabierać dzieci w różne miejsca i pokazywać im inny świat. Odwiedziny nas staną się rzadsze. Wszyscy potrzebują miłości, a gdy dzieci pójdą w życie z dużą dawką miłości od Was i dziadków, to będą silniejsi i pewniejsi siebie… Nie kochajmy ślepą, a mądrą miłością, ucząc że trzeba kochać innych, a nie siebie. Bo można uczyć, rozwijać, wychowywać, a nie tylko się opiekować (pilnować przed zrobieniem sobie krzywdy). To co w moim życiu jest moim największym majątkiem to dzieci, dla których chciałabym zrobić jak najwięcej i dać jak najwięcej. I nie majątek, ale miłość… dokąd będę żyła. Babcia